به زمین میزنی و میشکنی عاقبت شیشه امیدی را
سخت مغروری و میسازی سرد در دلی آتش جاویدی را
دیدمت وای چه دیداری وای این چه دیدار دلازاری بود
بی گمان برده ای از یاد آن عهد که مرا با تو سر و کاری بود
دیدمت وای چه دیداری واینه نگاهی نه لب پر نوشی
نه شرار نفس پر هوسینه فشار بدن و آغوشی
این چه عشقی است که دردل دارم من از این عشق چه حاصل دارم
:
««::
می گریزی ز من و در طلبت بازهم کوشش باطل دارم
باز لبهای عطش کرده من لب سوزان ترا می جوید
میتپد قلبم و با هر تپشی قصه عشق ترا میگوید
بخت اگر از تو جدایم کرده می گشایم گره از بخت چه بک
ترسم این عشق سرانجام مرا بکشد تا به سراپرده خک
در دلم آرزویی بود که مرد لب جانبخش تو را بوسیدن
بوسه جان داد به روی لب من دیدمت لیک دریغ از دیدن
سینه ای تا که بر آن سر بنهم دامنی تا که بر آن ریزم اشک
آه ای آنکه غم عشقت نیست می برم بر تو و بر قلبت رشک
به زمین میزنی و میشکنی عاقبت شیشه امیدی را
سخت مغروری و میسازی سرد در دلی آتش جاویدی را
